MAŁY OTIK

Mistrz surrealizmu Jan Švankmajer i jego najbardziej żarłoczna baśń

Bezdzietne małżeństwo znajduje w lesie kawałek drewna przypominający niemowlę. Kobieta zaczyna traktować go jak własne dziecko – karmi, usypia, wychowuje. I wtedy Otik ożywa. Tyle że zamiast zachowywać się jak dziecko, zaczyna pożerać wszystko wokół. Najpierw jedzenie. Potem rzeczy. Potem ludzi. Dom zamienia się w zamknięty obieg karmienia, a sytuacja wymyka się spod kontroli szybciej, niż ktokolwiek chce to przyznać.

To film, który działa jak koszmar podszyty absurdem. Z jednej strony: baśń, znajoma struktura, coś niemal dziecięcego. Z drugiej: rosnące poczucie niepokoju, cielesność, coś lepko-organicznego, co wchodzi pod skórę. Otik nie jest tylko potworem – jest ucieleśnieniem potrzeby, która zaczyna pożerać wszystko wokół. Humor i groza idą tu ramię w ramię, ale śmiech szybko zamiera.

Reżyser Jan Švankmajer, mistrz filmowego surrealizmu i animacji poklatkowej, bierze na warsztat ludową czeską legendę i przepuszcza ją przez swój charakterystyczny, niepokojący styl. Efekt to jedno z jego najbardziej przystępnych, a jednocześnie najbardziej podstępnych dzieł – film, który funkcjonuje gdzieś między bajką, horrorem i artystycznym eksperymentem. Kultowy wśród fanów kina dziwnego, bo robi dokładnie to, co powinno takie kino robić: destabilizuje.

Dla kogo jest ten film? 

Dla tych, którzy lubią, kiedy „niewinna” historia zaczyna się psuć od środka. Dla widzów, których nie odstrasza dziwność, tylko przyciąga – i którzy chcą zobaczyć, jak daleko można pójść w opowieści o potrzebie posiadania czegoś za wszelką cenę.

---

tytuł oryginalny: Otesánek

reżyseria: Jan Švankmajer

język: czeski

napisy: polskie

czas: 2 h 12 min

Film rekomendowany widzom: 16+